Hallo gasten.

Ik kom net terug uit Denemarken en om twee redenen voeg ik nu direct een bericht toe: omdat ik 1) -geloof ik- eens in de maand iets moet 'posten' omdat het blog anders van het net verdwijnt (?); en 2) in Denemarken regelmatig moest denken aan de (nog legendarisch te worden) woorden "No, that's impossible" moest denken.

Ook dit ga ik later nog uitleggen en toelichten (Ries, als je zadelpijn over is mag je naar hartelust toevoegen), nu ga ik eerst even mijn reiskilometers verticaal, en vanaf de binnenkant van mijn ogen nog eens rustig overdenken...

groet,

Wiebe

Ik heb vast een lijstje gemaakt met issues die hier zeker een plekje verdienen. Waarschijnlijk hebben mijn collega-crew leden aan een half woord genoeg; anderen zullen waarschijnlijk wat meer geduld moeten hebben. Het ligt in ieder geval in mijn bedoeling om zo af en toe het een en ander toe te lichten bij een van deze issues, maar zoals gezegd: voel je vrij om je gedachten hierover aan het internet toe te vertrouwen:

- "Weet jij hoe George Benson eruit ziet?"
- Oscar Peterson in nood
- De baby-amps (California blond, small size) voor gitarist Oleta Adams
- "Wie is die zwerver?"
- Afterparty Bell-Air
- Formule 1 op zijtoneel
- Leen-woordenboek
- Tandenborstel voor Keith Jarrett
- Congo standaard van Gaffa
- "Jullie komen straks toch nog wel even langs?"
- De stagemanager van de eetzaal
- Met Ibrahim Ferrer in de goederenlift
- Sushi met Rob
- Look at them microfoons!
- Dianne Reeves (?) in trainingspak
- Een ‘zitje’ on-stage (met de bank uit kleedkamer van Al Jarreau)
- Laura’s doosje (en alle andere tafeltjes die we hebben gemaakt)
- "Mijn hond herkende me niet meer". Over het beroep van tourmanager
- Drie liter Ben&Jerry's wegscheppen

See ya, Wiebe

PS: Ergens in het linker-gedeelte heb ik een link ("headlines") gezet  naar een website van Han, waar (nog steeds) allemaal portretjes op staan, van al weer zo'n jaar of vier (?) geleden...

Het eerste berichtje op dit log is ook meteen een soort afscheid. Ik kom net thuis van de 2e rotterdamse editie van het north sea jazz festival. En het is dus al weer over. Gaat toch altijd(?) weer sneller dan dat je denkt.

Vreemd om na een dag of drie ineens weer nsj-loos te zijn: je maakt (of ontmoet opnieuw) vrienden voor het leven, terwijl je 'slechts' een paar uur samen met elkaar aan de slag bent. En na die paar dagen buffelen, worden een heleboel van die collega's weer collega's van andere mensen.

De bedoeling van dit weblog is om de anekdotes die tijdens het werken op het north sea jazz festival steeds weer verteld worden, nu ook eens vast te leggen. Het zou toch zonde zijn als al die mooie verhalen -om wat voor reden dan ook- niet voor de eeuwigheid bewaard zouden worden. Maar ook om de weemoedigheid, die uit de eerste alinea's van dit bericht spreekt, nog eens terug te kunnen voelen op momenten dat daar behoefte aan is.

Inderdaad, ik hecht aan herinneringen. En ik weet inmiddels na een jaar of tien, dat dit festival zich bij uitstek leent om die herinneringen levend te houden. Er is alleen 1 nadeel aan dit feestje: er komt ook ieder jaar weer een eind aan.

Ik nodig daarom -bij deze- iedereen uit om zijn/haar bijdrage te leveren aan het levend houden van (backstage) herinneringen aan het nsjf. Iedereen, maar eigenlijk met name de crew van de Amazon zaal, die dit jaar onder andere heeft bestaan uit Han, Gerald, Ries, Patrick, Jos, Rikke, Harry en Kees.